Rouw is verwarrend. Het ene moment voel je verdriet, het andere moment boosheid of juist leegte. Soms zijn er geen woorden voor wat je voelt, maar zit het als een knoop in je buik. Wat doe je dan? Hoe ga je om met al die emoties? Voor mij werd schrijven een manier om grip te krijgen op mijn rouw. In een journal is alles goed. Er is geen oordeel, geen goed of fout. Je hoeft je niet sterk te houden of woorden te zoeken die ‘goed’ klinken. Je kunt gewoon opschrijven wat er in je opkomt. Misschien is het een warboel van gedachten. Misschien schrijf je één zin en is dat genoeg. Alles mag.

Een journal helpt ook om herinneringen vast te leggen. Soms ben je bang om dingen te vergeten: hoe iemand lachte, welke woorden hij vaak zei, hoe zijn stem klonk. Door herinneringen op te schrijven, blijven ze dichterbij. Je kunt zelfs brieven schrijven aan degene die je mist, alsof je een gesprek met hem of haar hebt. Soms wil je praten, maar weet je niet met wie. Of misschien wil je je emoties niet telkens uitleggen. Een journal luistert altijd. Je kunt boos zijn, huilen op papier, je angsten en onzekerheden opschrijven. Het helpt om de chaos in je hoofd wat rustiger te maken.

Rouw verandert je. Je bent niet meer dezelfde als voor het verlies. Schrijven kan je helpen om te zien hoe je groeit. Misschien lees je na een paar maanden terug en merk je dat bepaalde scherpe randen zachter zijn geworden. Of dat je nieuwe manieren hebt gevonden om met het gemis om te gaan. Je hoeft niet te weten waar je moet beginnen. Pak een journal, schrijf een paar woorden op. Hoe voel je je vandaag? Wat mis je het meest? Waar ben je dankbaar voor? Schrijven in rouw is geen oplossing, maar het kan een houvast zijn. Een manier om ruimte te geven aan wat je voelt, zonder dat iemand er iets van vindt. Want rouw hoeft niet alleen in je hoofd te blijven zitten. Soms helpt het om het op papier te zetten.