Soms verandert je hele leven in een oogwenk. Zonder waarschuwing, zonder voorbereiding. Eén moment, en niets is meer zoals het was. Toen mijn vader overleed, zo plotseling en onverwacht, voelde het alsof de grond onder me wegviel. Ik had geen tijd om me voor te bereiden, geen moment om afscheid te nemen. Alleen de schok, het ongeloof en de stille hoop dat het toch niet echt zo was. Maar het was echt. En vanaf dat moment begon een leven zonder hem.

Ik had nooit gedacht dat ik op mijn 25e zou moeten leren hoe het is om zonder mijn vader te leven. Nooit had ik stilgestaan bij de mogelijkheid dat hij er ineens niet meer zou zijn. Maar toch gebeurde het. Zonder waarschuwing. Zonder afscheid.

Het ene moment was hij er nog, en het volgende was alles anders. De stilte die volgde, was oorverdovend. Ik wist niet wat ik voelde—of hoe ik moest voelen. Er was schrik, ongeloof, hoop. Hoop dat de hulpverleners hem nog konden redden. Hoop dat dit een vergissing was. Maar diep vanbinnen wist ik het al. Dit was het moment waarop alles veranderde.

Vanaf die dag begon een leven zonder hem. En hoe vaak ik mezelf ook vertelde dat ik sterk moest zijn, dat ik verder moest, voelde het vooral alsof ik iets zo kostbaars was kwijtgeraakt dat niets het kon vervangen. Er waren de eerste keren zonder hem: de eerste verjaardag, de eerste feestdagen, de eerste momenten waarop ik dacht: Ik wil hem even zien, maar wist dat dat niet meer kon.

Rouw is vreemd. Soms voelt het alsof de tijd stilstaat, soms raast alles door terwijl jij vastzit in het besef dat iemand er niet meer is. Het gemis blijft. Maar ergens, tussen die pijn en leegte, leer je hoe je verder moet. Niet omdat je wilt, maar omdat het niet anders kan.

Mijn leven ging verder. Maar het zal altijd een leven zijn waarin ik mijn vader mis.